Διάβαζα πριν από κάποιες μέρες τις πρόσφατες δηλώσεις του εκτελεστικού διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Ενέργειας Φατίχ Μπιρόλ σε σχέση με το μέλλον των ορυκτών καυσίμων.
Η εκτίμηση που κάνει είναι ότι ο πόλεμος στο Ιράν αλλάζει ταχύτατα ολόκληρο το χάρτη στη βιομηχανία ενέργειας και, μεσοπρόθεσμα, θα οδηγήσει σε μείωση της ζήτησης για ορυκτά καύσιμα. Αιτία είναι ο κλωνισμός της εμπιστοσύνης των χωρών παγκοσμίως στην αξιοπιστία και τη σταθερότητα της προσφοράς ορυκτών καυσίμων. Και αυτό είναι μάλλον προφανές. Γιατί το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ έδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι ανά πάσα στιγμή μια κρίση στη Μέση Ανατολή μπορεί να πάρει διαστάσεις μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης μέσω της απότομης μείωσης της προσφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ίσως σε αυτή την εξέλιξη βοηθάει και το γεγονός ότι παρόμοια – αν και σε μικρότερη κλίμακα – ήταν η κατάσταση και πριν από 4 χρόνια όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Αποτέλεσμα αυτής της αβεβαιότητας θα είναι η στροφή προς άλλες πηγές ενέργειας και κυρίως τις ανανεώσιμες. Αυτό θα ήταν μια πολύ θετική εξέλιξη για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, αλλά είναι σοκαριστικό να βλέπουμε ότι για άλλη μια φορά ο πόλεμος είναι μεγαλύτερος επιταχυντής εξελίξεων παρά τις δεκαετίες προειδοποιήσεων από όλους τους επιστήμονες.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον κομμάτι των δηλώσεων του κ. Μπιρόλ: με δεδομένη την υποκατάσταση των ορυκτών καυσίμων με ανανεώσιμες πηγές, συστήνει στη Βρετανική Κυβέρνηση να αντισταθεί σθεναρά στις πιέσεις για διεύρυνση των εξορύξεων στη Βόρεια Θάλασσα. Μάλλον θα πρέπει και ο κ. Μητσοτάκης να ασχοληθεί ενδελεχώς με αυτά που λένε πλέον και οι οικονομολόγοι σχετικά με τις νέες εξορύξεις. Γιατί αυτή τη στιγμή η πολιτική της Ελλάδας είναι προς την αντίστροφη κατεύθυνση και από ότι φαίνεται είναι εκτός της παγκόσμιας τάσης τόσο σε περιβαλλοντικούς αλλά και σε οικονομικούς όρους.
